ตอนที่ 165 ไม่อยากให้มีเด็กคนอื่นในบ้าน

เสิ่นเลี่ยชะงักไปเล็กน้อย ตั้งแต่เริ่มต้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนมักเป็นเขาที่รุกเข้าหา ส่วนเธอเพียงตอบสนองอย่างจำใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่ง เฉียวเนี่ยนจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

หลังพูดจบ เฉียวเนี่ยนก็หันหลังเดินจากไป เสิ่นเลี่ยยืนอยู่ที่เดิม ใช้นิ้วลูบมุมปากของตัวเอง ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็เดินตามไป ทั้งสองกลับมาถึงสถานีรถ ที่นั่นรถของคนขับมีคนนั่งเต็มแล้ว หวังเฮ่าหรานอุ้มหรงหรงโบกมือเรียกเขา เสิ่นเลี่ยก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วพูดกับเธอว่า “ไม่หรอก”

เขาพูดว่า “ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอต้องรอ”

พูดจบ เขาก็เปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่ง

เขาโยนกุญแจบ้านและของอื่น ๆ ลงในสัมภาระที่วางอยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นเฉียวเนี่ยนจูงมือลูกสาวลงจากรถและยิ้มให้พวกเขา หวังเฮ่าหรานก็ถอนหายใจ “เฮ้อ นายไปครั้งนี้ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะกลับมา ถ้านายไม่กลับมา ฉันก็คงไม่กล้าไปกินข้าวฟรีที่บ้านพี่เฉียวแล้ว”

เสิ่นเลี่ยไม่สนใจเขา เขามองเฉียวเนี่ยนที่กำลังโบกมือให้ตนเอง หรงหรงเขย่งปลายเท้าอย่างสุดความสามารถเพื่อบอกลา เขาจึงโบกมือตอบ ก่อนถอนสายตากลับมา

เฉียวเนี่ยนมองรถแล่นจากไปแล้วจึงถอนสายตากลับมาอย่างอาลัย เธอไม่คิดเลยว่าการเดินทางครั้งนี้ของเสิ่นเลี่ยจะไม่ใช่การจากไป แต่เป็นการกลับไป และยิ่งไม่คิดว่าเขาจะถูกโยกย้ายตำแหน่ง ที่แท้บ้านเกิดของเขาก็ไม่ใช่จุดหมายปลายทางของเขาเลย เขาเพียงอยู่ที่นี่เพราะภารกิจเท่านั้น