ตอนที่ 154 ความจริงของเสิ่นอี้

ชายชรายังจำเรื่องนี้ได้ค่อนข้างดี ตอนนั้นเสิ่นเลี่ยเดิมทีตั้งใจว่าจะออกไปทันทีหลังทำภารกิจเสร็จ แต่จู่ ๆ กลับหยุดอยู่ที่นี่ เมื่อถามดูจึงได้รู้ว่าเขาพูดว่าอาจทำให้ชื่อเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งเสียหาย จึงคิดว่าจะกลับไปจัดการเรื่องนี้

แต่หลังจากนั้นกลับไม่มีข่าวคราวอีกเลย ตอนนี้เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะจากไป และยังไม่คิดจะกลับมาอีก ทั้งยังคงอยู่ตัวคนเดียว ชายชราก็อดทอดถอนใจไม่ได้ เขาคิดในใจว่า หรือหญิงสาวคนนั้นจะไม่ชอบเสิ่นเลี่ย จึงไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบ และเลือกจากไปด้วยความผิดหวัง?

ในสายตาผู้ชาย เสิ่นเลี่ยย่อมเป็นชายชาตรีผู้กล้าหาญและน่านับถือที่สุด แต่ในสายตาผู้หญิง คนแบบนี้มีสีหน้าเย็นชาแข็งกร้าว เข้ากับคนยาก แถมชื่อเสียงก็ไม่ค่อยดีนัก อีกฝ่ายคงไม่อยากสนิทสนมด้วยมากเกินไป เรื่องนี้ก็พอเข้าใจได้ เพราะเรื่องความรู้สึกบังคับกันไม่ได้

เสิ่นเลี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนไม่ค่อยอยากพูดถึงเรื่องนี้ “ทำไมจู่ ๆ ถึงคิดจะเปิดโรงยิมศิลปะการต่อสู้อีกครั้งล่ะ? เรื่องเงินพอหรือเปล่า?”

ชายชราพูดว่า “ต้องใช้เงินอะไร? ฝึกกันตรงหน้าประตูใหญ่บ้านฉันก็พอแล้ว ยังต้องเช่าหน้าร้านให้เด็กแสบพวกนั้นฝึกอีกหรือไง? ฉันไม่ได้พิถีพิถันขนาดนั้น”

เสิ่นเลี่ยพยักหน้า “อารมณ์ร้อนแบบคุณก็ใจเย็นลงหน่อย ทุกคนยังเป็นเด็ก อย่าโมโหจนตัวเองเสียสุขภาพ”

ชายชราค้อนเขา “นาน ๆ จะมาสักครั้ง ยังไม่อวยพรให้ฉันสบายดีหน่อยหรือไง เด็กแสบกลุ่มหนึ่ง ฉันจะรับมือไม่ไหวเชียวหรือ? ดูสิ ที่นี่มีแขกมาอีกแล้ว รีบไปเลย ๆ อย่าทำให้สหายหญิงเขาตกใจ”