ตอนที่ 147 ไม่เอาน้องชายได้ไหม

เฉียวไห่เดินเข้าไปด้วยความโมโห เฉียวเนี่ยนตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วพูดว่า “ไม่สนใจจะทำ หรือทำไม่ได้กันแน่?”

สีหน้าของอีกฝ่ายดูย่ำแย่ไปชั่วขณะ เฉียวเนี่ยนจึงพูดต่ออย่างเรียบเฉยว่า “ตั้งแต่ตอนที่พวกคุณขายขนม ฉันก็เคยลองชิมแล้ว แบบขนมก็แย่ รสชาติก็ราคาถูก กินเข้าไปคงได้ท้องเสียกันพอดี หลังจากนั้นแบบใหม่ที่ออกมา ถึงเครื่องปรุงจะดูดีขึ้น แต่เพราะทำเป็นแค่แบบเก่า ๆ จึงไม่ถูกใจเด็ก ๆ อีกแล้ว แถมยังอยากทำกำไรจึงขึ้นราคา ไม่มีใครยอมจ่ายเงินซื้อหรอก” เฉียวเนี่ยนเหลือบมองใบหน้าที่ดูไม่สู้ดีของเถ้าแก่คนนั้น “ตอนนี้ที่ไม่ทำต่อ เป็นเพราะไม่สนใจ หรือเป็นเพราะทำไม่ได้นายก็น่าจะรู้ดีกว่าใครไม่ใช่เหรอ?”

ใบหน้าของเถ้าแก่คนนั้นเขียวคล้ำไปชั่วขณะ เห็นได้ชัดว่าถูกจี้ใจดำเข้าแล้ว “พวกคุณจะพูดอะไรก็พูดไป แต่ถ้าจะให้ฉันขอโทษ ก็เอาหลักฐานออกมา”

พูดจบ เมื่อเห็นว่าพวกเขาโต้แย้งไม่ได้ เถ้าแก่คนนั้นก็เดินจากไปอย่างได้ใจ

พ่อเฉียวกับเฉียวไห่โมโหมาก เฉียวเนี่ยนกลับไม่ได้ใส่ใจคำยั่วยุของอีกฝ่าย การทำธุรกิจย่อมมีการแข่งขันและสงครามการค้า หากถูกอีกฝ่ายยั่วไม่กี่คำแล้วโมโห นั่นก็เท่ากับแพ้แล้ว

เธอมองพ่อกับพี่ใหญ่ที่หน้าแดงด้วยความโกรธ แล้วถอนหายใจอยู่ในใจ พวกเขาทำธุรกิจกันมานานขนาดนี้ แต่ยังอ่อนประสบการณ์เรื่องวิธีรับมือทางธุรกิจเกินไป เธอจึงพูดว่า “พ่อ พี่ใหญ่ อย่าไปใส่ใจคำพูดของเขาเลย เขาก็แค่ใช้ฝีปากเท่านั้น ถ้าเขาได้เปรียบจริง ก็คงไม่ถึงกับต้องไปขโมยสูตรของโรงงานอาหารหรอก”