ตอนที่ 122 รอฉันกลับมา

ยังพูดไม่ทันจบ พอเห็นว่าเป็นเสิ่นเลี่ย เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “พี่เสิ่น มาที่นี่ได้ยังไง?”

ดวงตาของเสิ่นเลี่ยเจือรอยยิ้มเล็กน้อย เขาวางของในมือลงบนโต๊ะ แล้วมองเธอพลางถาม “เมื่อกี้เหม่ออะไรอยู่?”

เฉียวเนี่ยนชี้ไปที่เอกสารบนโต๊ะ ดวงตาและคิ้วของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม “เห็นประวัติสมัครงานหลายฉบับที่ดูไม่เลว”

เสิ่นเลี่ยนั่งลงข้างเธอ “ประวัติสมัครงาน? โรงงานกำลังจะรับคนหรือ?”

เฉียวเนี่ยนพยักหน้า “ช่วงนี้ธุรกิจโตขึ้นอย่างรวดเร็ว รายการบัญชีก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่คนในบ้านฉันไม่มีใครตรวจบัญชีเป็น ฉันเลยต้องคำนวณเอง หลายรายการก็ไม่ตรงกันจนปวดหัวมาก เลยคิดว่าจะรีบรับนักบัญชีมาช่วยคิดบัญชี พี่จางช่วยแนะนำให้หน่อยหนึ่ง ก็มีคนยื่นประวัติสมัครงานเข้ามาไม่น้อย”

พี่จาง? จางจิ่งเฉิง? เสิ่นเลี่ยครุ่นคิดกับคำสองคำนี้ ก่อนพูดอย่างครุ่นคิด “ควรรับมาสักคนจริง ๆ ได้ใช้แน่”

เฉียวเนี่ยนหัวเราะ “คนในบ้านฉันคิดว่าไม่จำเป็น เพราะเงินเดือนนักบัญชีค่อนข้างสูง อีกอย่างก็ไม่วางใจให้คนนอกเข้ามาดูบัญชี แต่ฉันเหนื่อยเกินไปจริง ๆ งานนี้ใช้แรงมากเหมือนกัน ช่วงสองสามวันนี้ไม่ว่าจะตรวจยังไงบัญชีก็ไม่ตรงกัน คนในบ้านถึงเริ่มเป็นห่วง”

เฉียวเนี่ยนทำหน้าอับจนหนทาง

เสิ่นเลี่ยมองกองบัญชีหนาเตอะที่วางอยู่ข้าง ๆ เห็นได้ชัดว่าถูกจัดเรียงไว้แล้ว บนกระดาษมีลายมือของเธอ แม้จะได้ยินมาว่าเธอเรียนเพียงมัธยมต้น แต่ลายมือกลับเรียบร้อยและสวยงาม