ตอนที่ 119 ฉันต่างหากที่รับเคราะห์แทนเธอ

ทันทีที่ได้ยินเสียงอีกฝ่ายพูดอย่างร้อนรนและสะอึกสะอื้นไม่หยุด สีหน้าของเสิ่นอี้ก็หม่นคล้ำลงอย่างยิ่ง “ไม่ต้องกลัว ผมจะไปเดี๋ยวนี้ อย่าปะทะกับพวกนั้นตรง ๆ รอผมไปจัดการ”

สีหน้าของเสิ่นเลี่ยดูย่ำแย่ กลางวันแสก ๆ กลับมีคนกล้ากำเริบเสิบสานรังแกผู้หญิงแบบนี้ ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่สวี่ซิ่วซิ่ว เขาก็ทนเห็นเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นไม่ได้ หลังวางสาย เขายังไม่มีเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าก็รีบไปโรงพยาบาลทันที

สถานีตำรวจของพวกเขาอยู่ในพื้นที่แกนกลาง รอบ ๆ จึงมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ทั้งโรงเรียนและโรงพยาบาลอยู่ใกล้ ๆ เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็มาถึงโรงพยาบาล ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย สวี่ซิ่วซิ่วใช้ไม้เท้าพยุงตัว ถูกคนกลุ่มหนึ่งล้อมอยู่ตรงกลาง มีทั้งผู้ชายและผู้หญิง

ทันทีที่เห็นอีกฝ่ายชัดเจน สีหน้าของเสิ่นอี้ก็เปลี่ยนเป็นย่ำแย่ชั่วพริบตา เขารู้จักคนคนนี้ดีและไม่ถือว่าเป็นคนแปลกหน้า อีกฝ่ายชื่อโจวสง สมัยเรียน โจวสงเป็นลูกชายของผู้นำคนหนึ่งในตำบล เขาอาศัยพ่อที่มีเส้นสายแข็งแกร่ง คอยกดขี่รังแกเพื่อนร่วมชั้นอยู่เป็นประจำ เสิ่นอี้ทนดูต่อไปไม่ไหวจึงแจ้งความ

ต่อมาพ่อของเขาถูกเรื่องนี้ส่งผลกระทบจนต้องลงจากตำแหน่ง ส่วนตัวเขาก็ถูกไล่ออกจากโรงเรียน หลังพ่อของเขาหมดอำนาจ เขาก็ถูกแก้แค้นทันที มีคนทุบแขนเขาจนหักไปข้างหนึ่ง ด้วยเหตุนี้เขาจึงเคียดแค้นเสิ่นอี้