ตอนที่ 72 ส่งตัวไป

เสิ่นเสี่ยวเหมยเห็นเขาทำตาเขียวใส่ลูกชายของตัวเอง ก็โมโหจนหมดความอดกลั้น ชี้นิ้วจิ้มกลางหน้าผากเขา “เขม่นอะไรเขม่น ไอ้หน้าด้านไร้ยางอาย ตัวใหญ่ก็หน้าด้าน ตัวเล็กก็หน้าด้านตามกัน คิดว่ามาอยู่ไม่กี่วันก็จะเป็นบ้านของแกหรือไง ยังกล้ารังแกเสี่ยวซุ่นของฉันอีก ไอ้พวกมีแม่เลี้ยงแต่ไม่มีแม่สั่งสอน!”

ตอนนี้เสิ่นเสี่ยวเหมยชังต่งเสี่ยวเหว่ยเป็นที่สุด ตอนที่สวี่ซิ่วซิ่วเพิ่งพาไอ้เด็กเปรตนี่กลับบ้านเก่า มันก็กล้าแย่งของกินกับหรงหรงมาแล้ว แต่ตอนนั้นเธอยังไม่ได้คิดมากอะไร เพราะยังไงหรงหรงก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธออยู่แล้ว

แต่พอมาแย่งของกับลูกชายบ้านตัวเอง เธอก็ทนไม่ไหวแล้ว คนนอกคนหนึ่ง มันจะวางอำนาจใหญ่โตได้ด้วยเหตุผลอะไรกัน