เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เฉียวเนี่ยนชะงักไปเล็กน้อย นาน ๆ ครั้งเธอถึงจะตอบสนองไม่ทัน “อะไรนะ?”
เธอมองเสิ่นเลี่ยอย่างตกตะลึง เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความรุกเร้าของเขา เธอก็ถูกกดดันจนต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว
เธอคงเมาแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นทำไมถึงรู้สึกว่า ในสายตาที่เสิ่นเลี่ยมองเธอ มีบางอย่างที่ควรเกิดขึ้นระหว่างชายหญิงเท่านั้น
“เรื่องน้องชายของผม ผมต้องขอโทษด้วยครับ”
“มันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย” เฉียวเนี่ยนรู้สึกงุนงง เสิ่นเลี่ยมีแววตาล้ำลึก ราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลังของทั้งสองคน
แม่เฉียวพยุงสามีและลูกชายเข้าไปในห้องแล้ว จึงนึกขึ้นได้ว่าลูกสาวเองก็ดื่มเหล้าไปเล็กน้อย เธอรู้สึกเป็นห่วงจึงรีบเดินออกจากห้อง เพิ่งลงมาถึงชั้นล่างก็เห็นภาพตรงหน้า หัวใจพลันกระตุกแรง
เธอถอยกลับเข้าไปในบันไดโดยสัญชาตญาณ
เธอนิ่งอึ้งไปทั้งตัว
เสียงเคลื่อนไหวของเธอทำให้ทั้งสองคนรู้สึกตัว เฉียวเนี่ยนรีบดึงมือกลับมา ก้มหน้าพูดว่า “คุณกลับไปก่อนเถอะ ฉันขึ้นบ้านแล้ว”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไป เมื่อกลับถึงบ้านตัวเอง เธอหยุดฝีเท้าลง หัวใจเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วดึงเก้าอี้ออกมานั่ง