เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“แน่นอนว่าฉันไม่มีทางเข้าใจอยู่แล้ว เพราะถึงฉันจะไม่มีอะไรเลย ฉันก็ไม่มีวันทำเรื่องแย่งของของคนอื่นหรอก” เฉียวเนี่ยนพูด “เธอเลิกเสแสร้งได้แล้ว ตัวเธอเองรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ แกล้งทำเป็นไม่รู้ให้ใครดู?”
“เฉียวเนี่ยน!” เสิ่นอี้จ้องเธออย่างเดือดดาล
สวี่ซิ่วซิ่วรีบอธิบาย “เฉียวเนี่ยน เธอเข้าใจพี่เสิ่นผิดจริง ๆ เรื่องนี้ฉันใช้บุญคุณไปแลกกับพี่เสิ่นเอง พี่เสิ่นก็ไม่มีทางเลือก ฉันมันต่ำช้า ฉันมันไร้ยางอาย เธอจะด่าฉันยังไงก็ได้ แต่เธอไม่ควรปฏิบัติกับพี่เสิ่นแบบนี้”
เฉียวเนี่ยนพูด “คนประเภทเดียวกันย่อมอยู่รวมกัน เธอไม่ใช่คนดี เขาเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ไม่อย่างนั้นโรงงานอาหารคงไม่เกือบเกิดเรื่องถึงชีวิตเพราะพวกเธอสองคนหรอก”
สีหน้าเสิ่นอี้ย่ำแย่ลง “เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับซิ่วซิ่ว เป็นพนักงานคนนั้นเข้าใจผิดไปเอง”
สวี่ซิ่วซิ่วก็รีบร้อนพูด “ถ้าน้องชายฉันได้รับเงินชดเชยแล้ว ฉันจะยังไปเฝ้าทวงความยุติธรรมให้เธอทุกวันอยู่ไหม?”