เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ขณะนั้น ภายในโรงพยาบาล อาการเจ็บท้องคลอดทำให้เซียวอวิ๋นไม่สบายตัวอย่างมาก แม้จะเจ็บ แต่ก็ยังไม่ถึงเวลาคลอด เธอนอนอยู่ที่นี่มาทั้งวันจนหิวแทบแย่ รู้สึกไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว
เธอจึงเอ่ยกับแม่อย่างยากลำบากว่า “แม่ ไปซื้อข้าวมาให้ฉันกินหน่อย ฉันรู้สึกไม่มีแรงแล้ว”
“ซื้อข้าวเหรอ? จะซื้ออะไร รอกินมื้อเย็นแล้วให้น้องชายของเธอเอามาส่งให้ก็ได้ไม่ใช่เหรอ ผู้หญิงสมัยนี้ทำไมถึงเรื่องมากขึ้นทุกที ยังจะให้เอามาส่งถึงโรงพยาบาลอีก ถ้าถามฉัน คลอดที่บ้านก็เหมือนกันนั่นแหละ ฉันก็ไม่ใช่ว่าจะทำคลอดให้เธอไม่เป็น”
พูดจบ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “ดูท่าเธอคงยังคลอดในเร็ว ๆ นี้ไม่ได้ งั้นกลับบ้านก่อนเถอะ วันนี้แฟนของน้องชายเธอจะมากินข้าวที่บ้าน ฉันคงเฝ้าเธออยู่ที่นี่ตลอดไม่ได้”
เซียวอวิ๋นเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง เธออยากปฏิเสธ แต่แม่ของเธอเก็บของเตรียมจะไปแล้ว
คำพูดของเธอจุกอยู่ที่ลำคอ…