กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เสิ่นเลี่ยถามว่า “เฉียวเนี่ยนรู้ความคิดนี้ของนายไหม?”
เสิ่นอี้มีท่าทีแข็งกระด้างเล็กน้อย “เธอมีความคิดบางอย่างกับสวี่ซิ่วซิ่วและลูก ฉันยังไม่ได้บอกเธอ แต่ขอแค่หรงหรงได้เข้าเรียน เธอก็คงไม่ถือสาอะไรมากหรอก”
เสิ่นเลี่ยเหลือบมองเขา “นี่คือสิทธิ์ที่เธอฝากให้ฉันช่วยหา แต่นายกลับจะให้ฉันยกให้คนนอกงั้นเหรอ?”
สีหน้าของเสิ่นเลี่ยดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย “พี่ใหญ่ ถือว่าฉันติดหนี้บุญคุณพี่ครั้งหนึ่ง”
เสิ่นเลี่ยถอนสายตากลับ “ไสหัวไป”
เสิ่นอี้หน้าเสียอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนหันตัวกลับมาก็สบตากับเฉียวเนี่ยนและลูกสาว สีหน้าของเขาแข็งค้าง “เฉียวเนี่ยน เธอได้ยินแล้วเหรอ?”
เสิ่นเลี่ยเงยดวงตาดำขลับขึ้น มองไปทางเธอ