เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 267 ฉันไม่เอาสุนัขที่น่าเกลียดขนาดนี้หรอก
ฝูงสัตว์กลายพันธุ์และมนุษย์กัมมันตรังสีที่อยู่เต็มหุบเขา แม้สมองจะทำงานได้ไม่เต็มที่นัก แต่สัญชาตญาณในฐานะสิ่งมีชีวิตยังคงอยู่
พวกมันสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า คนสองคนที่ยืนอยู่บนก้อนหินยักษ์ก้อนนั้น กำลังแผ่กลิ่นอายที่ทำให้จิตวิญญาณของพวกมันสั่นสะท้าน
“หนี... หนีเร็วเข้า!”
ไม่รู้ว่ามนุษย์กัมมันตรังสีตนใดตะโกนขึ้นมาก่อน
กองทัพสัตว์ประหลาดที่เดิมทีดูเกรี้ยวกราดและต้องการจะล้อมปราบพี่น้องตระกูลฮิงาชิ กลับแตกตื่นขึ้นมาในทันที
หมูป่ากลายพันธุ์ตัวมหึมานั้นไม่สนแล้วว่าทางข้างหน้าจะเป็นหน้าผาหรือไม่ มันหันหลังกลับจนชนต้นไม้แห้งหักโค่นไปหลายต้น แล้วพุ่งลงจากภูเขาอย่างสุดชีวิต
ส่วนแมงมุมกลายพันธุ์ยิ่งใช้ขาทั้งแปดข้างอย่างเต็มกำลัง ราวกับอยากจะงอกขาออกมาเพิ่มอีกสักหลายข้าง พวกมันมุดเข้าพุ่มไม้ไปอย่างบ้าคลั่ง
สำหรับพวกมนุษย์กัมมันตรังสีนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึง พวกมันคลานสี่เท้าหนีตาย แม้ฝีหนองบนร่างกายจะถูกกิ่งไม้เกี่ยวจนแตกก็ไม่กล้าหยุดพัก