เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 252 การเยี่ยมชม
(ไม่นึกเลยว่าฉันจะกลายเป็นนักพยากรณ์ไปเสียได้ แค่เขียนเรื่องมนุษย์กิ้งก่าอเมริกาจับคนกินเป็นเรื่องอนุรักษ์นิยมไปหน่อย ที่ไหนได้พวกมันกินคนกันจริงๆ!)
ความอึกทึกในห้องจัดเลี้ยงค่อยๆ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ประตูเก็บเสียงหนาหนักปิดลงอย่างช้าๆ ตัดขาดเสียงคำเยินยอจอมปลอมและเสียงแก้วไวน์กระทบกันจนหมดสิ้น
ฉินเฟิงเดินทอดน่องไปตามระเบียงชมวิวภายในฐานอาร์ค
การออกแบบที่นี่ถือว่าไม่เลว พื้นใต้เท้าเป็นคริสตัลความแข็งแรงสูงแบบโปร่งใส สามารถมองเห็นขุมนรกจักรกลที่ลึกสุดหยั่งถึงเบื้องล่างได้โดยตรง ฟันเฟืองและลูกสูบขนาดมหึมานับไม่ถ้วนกำลังทำงานอย่างเงียบเชียบ เพื่อรักษาลมหายใจของเมืองใต้ดินแห่งนี้เอาไว้
ส่วนเหนือศีรษะคือดวงดาวอันลึกซึ้งที่ถูกจำลองขึ้นมา แม้จะเป็นของปลอม แต่ความรู้สึกเงียบสงบนั้นกลับทำออกมาได้เหมือนจริงอย่างน่าอัศจรรย์
เวเวียนไม่ได้พยายามเบียดเสียดเข้ามาอย่างร้อนรนเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่หวังจะถีบตัวขึ้นสูง แต่เธอกลับคล้องแขนฉินเฟิงไว้อย่างสง่างาม
ฝีเท้าของเธอเบาหวิว ชายกระโปรงพลิ้วไหวไปตามจังหวะการเดิน ทุกย่างก้าวดูราวกับเหยียบอยู่บนจังหวะดนตรี
กลิ่นน้ำหอมบนตัวเธอจางมาก เป็นกลิ่นไม้สนซีดาร์ที่เย็นเยียบ ซึ่งเข้ากับสภาพแวดล้อมที่เป็นโลหะเย็นชาโดยรอบได้อย่างน่าประหลาด