เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 243 นักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม
เมื่อเดินผ่านเขตอุตสาหกรรมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องและกลิ่นไหม้ ฉินเฟิงและเอมี่ก็เดินลึกเข้าไปตามทางเดินที่ปูด้วยพรมสีแดงฉาน
ผนังโดยรอบไม่ได้เป็นหินขรุขระหรือโลหะขึ้นสนิมอีกต่อไป แต่ถูกบุด้วยกระเบื้องสีขาวสะอาดตา
ทุก ๆ สองสามเมตรจะมีภาพวาดสีน้ำมันแขวนอยู่ เนื้อหาในภาพส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวทางศาสนาเกี่ยวกับการจุติของเทพเจ้าและการฟื้นคืนของสรรพสิ่ง เพียงแต่เทพเจ้าในภาพเหล่านั้นกลับมีปีกและหางเป็นกิ้งก่า
“ที่นี่คือ……เขตเพาะเลี้ยง”
เอมี่หยุดฝีเท้า ใบหน้าของเธอซีดเผือดกว่าตอนที่อยู่ข้างนอกเสียอีก
เธอเอามือปิดปากแน่นราวกับว่าหากไม่ทำเช่นนั้น น้ำย่อยในกระเพาะคงจะพุ่งทะลักออกมาทันที
“ที่นี่คือสถานที่จัดหาอาหารให้พวกมนุษย์กิ้งก่า……หรือที่เรียกกันว่า ‘บุตรแห่งเทพ’ โดยเฉพาะ”
“มีเพียงเนื้อมนุษย์ที่นี่เท่านั้นที่ผ่านการเลี้ยงดูและจัดการเป็นพิเศษ ถึงจะคู่ควรกับรสนิยมอันสูงส่งของพวกเขา ส่วนพวกมนุษย์กลายพันธุ์สัตว์ข้างนอกนั่น พวกมันมีสิทธิ์กินแค่เศษเนื้อเหลือทิ้งเท่านั้น”