กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 162 จุลชีพกลายพันธุ์
“คลื่นศพ?”
เมื่อได้ยินคำนี้ แววตาที่เดิมทีดูไม่ใส่ใจของฉินเฟิงก็สว่างวาบขึ้นมาทันที
เขาโน้มตัวไปข้างหน้า จ้องมองพื้นที่สีแดงบนหน้าจอด้วยความสนใจ
“ในที่สุดก็มาแล้วสินะ?”
ฉินเฟิงดีดเล็บตัวเอง น้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความคาดหวังเล็กน้อย
“ฉันก็ว่าแล้ว ในยุคสิ้นโลกแบบนี้ถ้าไม่มีซอมบี้ ก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง”
“เหมือนกินหม้อไฟแล้วไม่มีผ้าขี้ริ้ว ดูหนังแล้วไม่มีป๊อปคอร์น มันรู้สึกไม่สุดยังไงไม่รู้”
“การยิงหัวซอมบี้ นั่นแหละคือความโรแมนติกของยุคสิ้นโลก”