กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 153 ฉินเฟิงแจกจ่ายผลไม้
“แน่นอน! แน่นอนอยู่แล้ว!”
ซูอ้าวพยักหน้ารัวราวกับไก่จิกข้าว กลัวเหลือเกินว่าหากช้ากว่านี้อีกวินาที ฉินเฟิงจะเปลี่ยนใจ
ดวงตาทั้งคู่ของเขาจ้องผลไม้ในมือฉินเฟิงเขม็ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ท่าทางตะกละนั้นราวกับสุนัขที่อดอาหารมาสามวันแล้วเห็นกระดูกเนื้อ
“พี่เขย! วางใจได้เลยครับ!”
ซูอ้าวตบอกให้คำรับประกัน บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มลามกที่มีเพียงเซียนขับรถเท่านั้นที่เข้าใจ
“ของที่ผมมีน่ะ มีครบที่สุดในนครหลวงแล้ว! ทั้งใสซื่อ ทั้งเร่าร้อน ทั้งสาวเต็มวัย ทั้งสาวอ่อนวัย... ขอแค่พี่เขยนึกออก ไม่มีอะไรที่ผมหามาไม่ได้!”
“แล้วก็...”
เขาขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ลดเสียงลงให้เบายิ่งกว่าเดิม แฝงเสน่ห์เย้ายวนลึกลับอยู่เล็กน้อย