เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 127 หลินจิ่งฮุย
บนโต๊ะอาหารของงานเลี้ยง อาหารเดิมส่วนใหญ่ถูกย้ายมาอยู่บนจานตรงหน้าของหลัวเสี่ยวเหมยในตอนนี้แล้ว
ยายหนู่นี่ราวกับหลุมไร้ก้นบ่อ เห็นท้องแบนราบดูเหมือนจะปกติดีแท้ ๆ แต่ปลาเกือบสิบตัว ไก่ครึ่งตัวแถมด้วยเนื้อกระป๋องอีกตั้งหลายกระป๋อง กลับถูกยัดลงไปไหนหมดก็ไม่รู้
“เอิก~”
หลัวเสี่ยวเหมยเรอออกมาอย่างไร้ภาพลักษณ์ เธอตบพุงน้อยๆ ของตัวเองอย่างเอิบอิ่มพึงพอใจ ที่มุมปากยังมีเม็ดข้าวติดอยู่เม็ดหนึ่ง
ฉินเฟิงมองดูท่าทางไร้เดียงสาไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเธอ แล้วก้มมองรูปร่างใต้ชุดเมดของเธอที่ยังคงฟิตกระชับจนไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่น้อยอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปหยิกเอวคอดกิ่วของเธอเบาๆ
“ฉันบอกเธอแล้วนะเสี่ยวเหมย”
ฉินเฟิงอดขำไม่ได้จึงเย้าแหย่ขึ้น
“เธอกินแบบนี้ ไม่กลัวตัวเองกินจนอ้วนกลายเป็นรถถังหรือไง? ถึงตอนนั้นถ้าอ้วนจนเดินไม่ไหวจริงๆ ฉันไม่เอาเธอแล้วนะ จะโยนเธอให้เจ้าปลาดุกยักษ์ตัวนั้นเป็นของว่างซะเลย”