เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 89 ผู้รอดชีวิตที่ขาดแคลนเสบียง
ยิ่งเดินออกไปไกลเท่าไร กลิ่นในอากาศก็ยิ่งเหม็นเน่ามากขึ้นเท่านั้น
มีทั้งกลิ่นเปรี้ยวเน่าของกองขยะที่หมักหมม กลิ่นควันฉุนกึกจากการเผาไหม้เชื้อเพลิงคุณภาพต่ำที่ไม่สมบูรณ์ กลิ่นเหม็นสาบของสิ่งปฏิกูลที่ไม่ได้ผ่านการจัดการ และยังมีอีกกลิ่นหนึ่ง... กลิ่นที่คล้ายกับความสิ้นหวังโดยแท้ แม้จะไร้รูปร่างไร้ตัวตน แต่กลับกดทับอยู่ในใจของทุกคนอย่างหนักอึ้ง
ถนนหนทางก็กลายเป็นโคลนตมจนดูไม่ได้
พื้นถนนเดิมถูกฝ่าเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนเหยียบย่ำจนจำสภาพเดิมไม่ได้ ผสมปนเปไปกับน้ำเสียและขยะ กลายเป็นหนองน้ำที่เหนียวเหนอะหนะ
สองข้างทางมีเพิงพักที่สร้างขึ้นจากวัสดุทุกอย่างที่หาได้ ไม่ว่าจะเป็นผ้าใบขาดๆ แผ่นเหล็กขึ้นสนิม แผ่นพลาสติกฉีกขาด หรือแม้แต่กระดาษแข็ง ตั้งเรียงรายติดกันแน่นขนัด
ที่นี่คือฐานทัพเขตทหารเมืองหาง ซึ่งเป็นค่ายจัดสรรที่พักของผู้รอดชีวิตทั่วไป
การปรากฏตัวของฉินเฟิงเปรียบเสมือนน้ำมันสะอาดหยดหนึ่งที่หยดลงในหม้อน้ำเสียอันขุ่นมัวนี้