กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 57 นครกลืนกาลเวลา
"ฉัน... ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า?"
ดาบากขยี้ตาตัวเองอย่างแรง เขารู้สึกว่าตัวเองต้องกำลังเห็นภาพหลอนแน่ๆ
ในรถคันเดียว จะมีคนลงมาเป็นร้อยๆ คนได้ยังไง?! นี่มันไม่สมเหตุสมผลทางวิทยาศาสตร์เลย!
"พี่... พี่ดาบ..."
ลูกน้องคนหนึ่งข้างกายเขาส่งเสียงสั่นเครือราวกับเป็นโรคพาร์กินสัน
เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรง
ความเจ็บปวดรุนแรงบอกเขาว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
"พี่ดาบ... ไม่ใช่ภาพหลอน... ทั้งหมด... ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง..."