เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 42 แมงมุมยักษ์
“ฟ่อ——!!!”
เจ้าแมงมุมยักษ์ที่เกาะอยู่บนผนังอาคารเรียนส่งเสียงร้องแหลมแสบแก้วหู
ดวงตาประกอบนับสิบดวงที่ขุ่นมัวและเป็นสีแดงก่ำของมันจ้องเขม็งไปยังมนุษย์สามคนที่ตัวเล็กกระจิรหิตแต่กลับแผ่กลิ่นอาย “อาหาร” อันเย้ายวนบนสนามหญ้า
ในความรับรู้ของมัน โรงเรียนแห่งนี้คือลานล่าของมัน เป็นรังของมัน
นักเรียนหลายร้อยคนที่ตัวสั่นงกE อยู่ในหอประชุมใหญ่คือเสบียงสำรองที่มันเลี้ยงดูไว้เป็นอย่างดี
สิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่บุกรุกเข้ามาในอาณาเขตนี้โดยพลการแถมยังคิดจะหลบหนี ล้วนเป็นการท้าทายอำนาจของมัน และจะต้องถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เพื่อกลายเป็นอาหารในท้องของมัน
มันจะโจมตีสิ่งมีชีวิตที่พยายามหนีรอดก่อนเป็นอันดับแรก ซึ่งนี่คือสัญชาตญาณการล่าที่ฝังรากลึกอยู่ในยีนของมัน
และตอนนี้ ฉินเฟิงทั้งสามกำลังเดินอย่างผึ่งผายมุ่งหน้าไปยังประตูโรงเรียน ซึ่งเป็นการสะกิดเส้นประสาทที่อ่อนไหวที่สุดของมันอย่างไม่ต้องสงสัย