เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 29 ไร้ซึ่งขีดจำกัด
โรงอาหารของโรงเรียนเป็นอาคารอิสระสามชั้น เวลานี้หลังคาของมันพังทลายลงมาครึ่งหนึ่งแล้ว แท่งปูนเสริมเหล็กขนาดมหึมาตกลงมากระจัดกระจายอยู่บนพื้น ปิดกั้นทางเข้าเอาไว้เสียสนิท
“ดูท่าทางที่นี่ก็โดนลูกหลงไปด้วย” หลัวเชิงขมวดคิ้วพลางมองซากปรักหักพังตรงหน้า
“อ้อมไปดูทางด้านข้าง ประตูห้องครัวหลังน่าจะยังอยู่”
ทั้งสองคนอ้อมมาด้านหลังโรงอาหารและพบประตูเหล็กบานเล็กที่แง้มอยู่เข้าจริงๆ บนประตูเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ราวกับว่ามีบางอย่างพยายามจะพังเข้าไป
“ระวังตัวด้วย” หลัวเชิงถือท่อเหล็กขวางไว้หน้าอกและลดเสียงลงต่ำ
หวังเหย่พยักหน้ารับแล้วชักไม้เบสบอลโลหะเปื้อนเลือดออกจากเอว
ทั้งสองคนเดินตามกันเข้าไป ผลักประตูเข้ามาด้วยความระมัดระวัง
ภายในห้องครัวหลังมีความโกลาหล หม้อ ไห ชาม และกระทะกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ผักที่หั่นค้างไว้ยังคงวางอยู่บนเขียงและกลายเป็นน้ำแข็งไปเสียแล้ว