เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 6 หวังเฉียง
ฉินเฟิงกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหมดในสองสามคำ แล้วเปลี่ยนมาสวมเสื้อแจ็กเก็ตกันลมที่หนาขึ้นอีกนิด แม้ว่าเขาจะไม่กลัวความหนาว แต่ก็ไม่อยากทำตัวให้สะดุดตาจนเกินไป
เมื่อผลักประตูออก กลิ่นคาวเลือดตรงโถงทางเดินจางลงกว่าเมื่อคืนเล็กน้อย แต่ก็ยังคงแสบจมูก
บนผนังและพื้นเต็มไปด้วยคราบเลือดสีแดงเข้ม รวมถึงซากแขนขาขาดรุ่งริ่งของสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไร ซึ่งล้วนฟ้องให้เห็นว่าเมื่อคืนนี้เกิดการต่อสู้อันดุเดือดเลือดพล่านเพียงใด
ฉินเฟิงเดินก้าวข้ามซากแมวกลายพันธุ์ที่ถูกฟันจนเละไม่เหลือชิ้นดีด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วเดินลงบันไดไป
เมื่อมาถึงโถงชั้นหนึ่ง ที่นี่มีคนมารวมตัวกันอยู่กว่ายี่สิบคนแล้ว
มีทั้งชายหญิงและคนทุกวัย ทุกคนต่างห่อหุ้มร่างกายด้วยเสื้อผ้าหนาเตอะ ใบหน้าซีดเผือด และในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาและความไม่สงบ