กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในฟ้าดินผืนหนึ่งอันเต็มไปด้วยห้วงโกลาหลและอวิชชา
ตี้ซินยืนอยู่บนเรือเหาะบัวสมบัติ จิตสัมผัสกวาดไปทั่วทุกทิศ บัดนี้เขาได้ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมของทะเลโกลาหลอย่างสมบูรณ์แล้ว ขอบเขตจิตสัมผัสได้ขยายไปถึงหมื่นลี้
แต่ในยามนี้ เมื่อจิตสัมผัสของเขามองไปยังสี่ทิศ กลับมองเห็นได้เพียงขอบเขตพันลี้ เขาเริ่มตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เข้าใจทันที ว่าสถานที่เบื้องหน้าควรเป็นดินแดนจักรวาลในฝ่ามือแห่งหนึ่ง ซึ่งโดยตัวมันเองมีเพียงพันลี้โดยรอบ
เมื่อนึกถึงปากกว้างดุจอ่างโลหิตที่เห็นก่อนหน้านี้ เขาก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
ข้างกายเขา หนี่ว์วาได้ปลุกลูกบอลปักแดงขึ้นแล้ว สายตาเย็นเยียบมองไปทั่วทั้งสี่ทิศ กล่าวเรียบๆ ว่า “คือหยวนสือคนนั้น ข้าจำสัมผัสแห่งมรรคาแห่งชีวิตของเขาได้”