เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตี้ซินรู้สึกว่าประโยคสุดท้ายของหยวนสือผู้นี้ มีกลิ่นอายคล้ายเผ่าผิงหลิงแห่งทะเลตะวันออกที่ครั้งหนึ่งเคยถูกสังหารจนสิ้นเผ่า เขาไม่มีความรู้สึกดีใดๆ ต่อเผ่าที่ละอายใจที่ได้เป็นเผ่ามนุษย์นั้นเลย
เขายังพบในความทรงจำของผู้ข้ามภพว่าเจ้าคนโชคร้ายนั้นเกลียดชังเผ่านั้นอย่างยิ่ง ดังนั้นในปีนั้นตอนที่เขายึดทะเลบูรพาและปราบดินแดนตงหลู่ เขาจึงยกทัพไปสังหารเผ่าผิงหลิงจนสิ้นเผ่า
ในเมื่อมีเผ่ามนุษย์แต่ไม่ยอมเป็นมนุษย์ ก็ส่งพวกมันทั้งหมดไปยมโลกเป็นผีเสียเลย
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ผ่านมาหลายปีแล้ว ออกจากหงหวง ยังจะได้ยินคนที่พูดจามีกลิ่นอายแบบเดียวกันอีก
สายตาของเขากวาดผ่านหยวนสืออย่างไม่แสดงร่องรอย ก่อนจะคารวะกุมารเนตรขาวแล้วกล่าวว่า “ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่เชิญ พวกข้าไม่อาจปฏิเสธได้ เช่นนั้นก็จะไปพักที่สำนักชิงเหลียนสักหลายวัน”