เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หงจวินก้าวออกจากวังจื่อเซียว ทีละก้าว ทีละกรรมสัมพันธ์ เดินไปจนถึงหน้าวังจื่อเซียว เขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น ตรงตำแหน่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่รอคอยของเหล่าอริยะเมื่อครั้งมาเข้าเฝ้า
เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองไปยังตี้ซินผู้กำลังมองลงมาจากเบื้องบนยังภูเขาอวี้จิง และมองลงมาที่เขา เนิ่นนานหลังจากนั้น เขาจึงกล่าวอย่างเรียบเฉย
“ผิดถูกสำเร็จล้มเหลว หันกลับก็ว่างเปล่า ช่างเป็นบทกวีที่ดีจริง ตี้ซิน เจ้าอยากมอบทางเลือกใดแก่อาตมา? หากอาตมาหลุดพ้นจากวิถีสวรรค์ เจ้าจะปล่อยให้ตัวตนที่สมบูรณ์ของอาตมาเข้าสู่วัฏสงสารหรือ?”
สี่อริยะ ข่งเซวียน และตถาคตต่างหรี่สายตาลงพร้อมกัน พวกเขาเคยคำนวณความเป็นไปได้ทุกทางมาแล้ว แต่ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดก็คือตี้ซินจะหลอมจิตดั้งเดิมของหงจวินจนสิ้นเชิง สุดท้ายสิ่งที่เหลืออยู่เป็นเพียง “สิ่งมีชีวิตที่หล่อหลอมขึ้นใหม่จากดวงวิญญาณแท้และจิตดั้งเดิมของหงจวิน”