กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ข่งเซวียนมองแสงแก้วกระจ่างในสวรรค์สุเมรุทอดลงสู่ทวีปตะวันตก
เมื่อแสงแก้วกระจ่างเสด็จลงมา สรรพสิ่งในทวีปตะวันตกก็ฟื้นคืน
ที่ใดที่แสงนั้นสัมผัส แผ่นดินอันแห้งแล้งก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ใต้ผืนดิน หน่ออ่อนสีเขียวขจีและพืชพรรณอันอุดมได้แตกยอดทะลุดินขึ้นมา
ธารวิญญาณยังผุดขึ้นจากส่วนลึกของแผ่นดินดุจน้ำค้างทิพย์ รวมกันเป็นสายน้ำคดเคี้ยวหลายสาย กระโดดโลดเต้นก่อคลื่นนับพันระลอก ไหลจากตะวันตกสู่ตะวันออก ปราณวิญญาณจางๆ เริ่มก่อตัวรวมกันในธารวิญญาณเหล่านี้
ข่งเซวียนมองไป ก็เห็นแสงแก้วกระจ่างนั้นโปรยสร้อยแก้วนับไม่ถ้วนลงมาจากเพดานฟ้าแห่งทวีปตะวันตก อัญมณีหลากสีสวยงามเหล่านี้หมุนเบาๆ กลางอากาศแล้วค่อยๆ ร่วงลง ทุกเม็ดล้วนบรรจุชีวิตอันประมาณมิได้