เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฟ้านอกฟ้าสามสิบสามชั้น สวรรค์สุเมรุ
ข่งเซวียนมองสวรรค์สุเมรุเบื้องหน้าซึ่งถูกผนึกควบคุมนับไม่ถ้วนห่อหุ้มเอาไว้ทั้งหมด ด้วยม่านผนึกเหล่านี้ เขาจึงมองเห็นเพียงแสงแก้วสีทองอ่อนที่แผ่กระจายออกมาจากสวรรค์สุเมรุเบื้องบนอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่อาจสัมผัสรับรู้ทุกสิ่งภายในได้
เขายื่นมือออกไปอย่างเฉยชา แสงเทพห้าสีร่วงหล่นลงมาราวกับสะพานรุ้งเหิน ปัดผนึกควบคุมเหล่านั้นให้สลายไปทีละชั้น ทว่าผนึกควบคุมที่เจี๋ยอิ่นและจุ่นถีทิ้งไว้ก่อนจากไปมีมากเกินไป ต่อให้เป็นข่งเซวียนก็ยังต้องเสียเวลาอยู่บ้าง
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ใช้พลังอำนาจของอริยะทิ้งผนึกควบคุมเอาไว้ จากนั้นกลับสละฐานะอริยะด้วยตนเองแล้วหลบหนีออกจากหงหวง ผนึกควบคุมเหล่านี้จึงกลายเป็นเพียงของประดับ นอกจากทำให้เสียเวลาและสร้างความรำคาญแก่หงหวงแล้ว ก็ไม่มีความหมายใดอีก”