กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บรรพชนเฉียนคุนมองนักพรตสือเฉินและบรรพชนหยินหยาง ยิ้มอย่างองอาจเต็มใบหน้า กล่าวว่า "สหายร่วมมรรคาทั้งสอง พวกเราออกมือพร้อมกันเถิด ท้ายที่สุดแล้วพวกเราก็รับปากหยวนสื่อไว้ด้วยกัน"
สายตาของเขากวาดผ่านเทพมารโกลาหลอีกสองตน แววตาลุกโชน แฝงความนัย
ในสายตาพวกเขา โลกมนุษย์เปรียบเสมือนศิลาวิญญาณที่ถูกเจียระไนอย่างประณีต ดูแข็งแกร่ง แต่ต่อหน้าพวกเขากลับเปราะบางยิ่งนัก เพียงพวกเขาจริงจังขึ้นสักนิด ก็สามารถทำลายล้างจนสิ้นได้
โลกมนุษย์ ไม่เคยเป็นปัญหาในสายตาพวกเขาเลย
ปัญหาที่แท้จริงคือ ในระหว่างพวกเขากันเอง ใครจะรับประกันได้ว่าเมื่อตนออกมือ อีกสองตนจะไม่ลงมือลอบโจมตี
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สู้ลงมือพร้อมกันเสียเลย
ส่วนนักพรตหยางเหมย เทพมารทั้งสามต่างไม่ใคร่ใส่ใจ