เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ข่งเซวียนมองหมอกห้วงโกลาหลที่ปกคลุมเข้ามารอบกาย แววตาคมกริบ เอ่ยขึ้นว่า “ฝ่าบาทเคยพระราชทานบทกวีแก่ข้าหนึ่งบท”
“บทกวีว่า เมื่อห้วงโกลาหลเพิ่งเปิด ข้าถือกำเนิด; สองลักษณ์และไท่จี๋ ปล่อยให้ค้นหาได้ตามใจ; บัดนี้ได้สะสางหลักแห่งการเกิดและการดับแล้ว; ในที่สุดก็บรรลุมหามรรคา ท่องเที่ยวในความวิเศษ”
“ข้าไม่เคยหยั่งรู้บทกวีนี้เลย แต่บัดนี้ข้าหยั่งรู้แล้ว เจ้าคือวันที่ข้าบรรลุวิถี”
สิ้นเสียง
เบื้องหลังเขา นกยูงห้าสีตาเรียวยาวหงอนแดงได้ผงกขึ้นยืน กางปีกสามพันลี้ฉีกหมอกออก ขนหางส่องสว่างแปดทิศ แยกห้วงโกลาหลเป็นสองลักษณ์
แสงเทพห้าสีหลายร้อยล้านสายแผ่บานออกจากร่างจริงของนกยูง กลายเป็นกระบี่คมอนันต์ ฟันเข้าหาหมอกห้วงโกลาหล
ตูม ตูม ตูม!
ในห้วงโกลาหล เสียงคำรนดังไม่ขาด หมอกกับแสงเทพห้าสีตัดสลับกันไม่หยุด ชั่วขณะหนึ่งยังไม่อาจแบ่งแพ้ชนะ
……
ในขณะที่ข่งเซวียนกวาดสัตว์อสูรร้ายห้วงโกลาหลไป