กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภูเขาคิชฌกูฏ หน้าอารามมหาอสนี
บรรพชนเฉียนคุนชำเลืองมองหรานเติงที่หมอบอยู่ตรงหน้าเขาอย่างจาง ๆ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาว่า “ร่างศพโบราณแห่งการลอกคราบธรรมที่ข้าทิ้งไว้ในหงหวงเมื่อครั้งนั้น คือสิ่งที่ข้าทิ้งไว้เมื่อแรกเข้าสู่ขอบเขตจิตมรรค”
“เจ้าครอบครองร่างศพโบราณแห่งการลอกคราบธรรมของข้ามานานถึงเพียงนี้ กลับยังเป็นเพียงเซียนทองหุนหยวนหรือ?”
พระทีปังกรพุทธะโบราณสั่นสะท้านทั้งร่าง เขาใช้หน้าผากแตะพื้นเพื่อทำให้ตนดูอ่อนน้อมยิ่งขึ้น กล่าวอย่างระมัดระวังว่า “อาตมาเพียงเลื่อมใสท่านบรรพชน จึงยินดีเฝ้าศพให้ท่านบรรพชน มิได้คาดคิดว่าท่านบรรพชนจะมีพลังไร้ขอบเขต สิ่งที่ทิ้งไว้กลับเป็นการลอกคราบธรรม”