เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตี้ซินมองหลัวโหวอย่างเรียบเฉย ความคิดในใจแล่นวาบ เขาค้นหาจากความทรงจำของผู้ข้ามกาลเวลาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “ตามที่เรารู้ ในปีนั้นเจ้าแม้แต่จะได้เผชิญหน้ากับมหาเทพผานกู่อย่างเป็นทางการก็ยังไม่ได้”
“เจ้าถูกแรงสะเทือนหลงเหลือจากสามกระบวนท่าเปิดฟ้าของมหาเทพผานกู่ซัดจนบาดเจ็บสาหัส ต่อมาหงหวงเปิดฟ้าผ่าปฐพี แรงกดดันมหาศาลจากการเปิดฟ้าก็บดขยี้เทพมารโกลาหลทั้งปวงอย่างไม่เลือกหน้า”
“เจ้าเพื่อรักษาชีวิตจึงทิ้งกายเทพมารของตนเองไปโดยตรง แล้วร่วงลงสู่รอยแยกกาลอวกาศแห่งหนึ่งในหงหวง พักฟื้นบำเพ็ญตั้งแต่เคราะห์อสูรร้ายจนถึงยุคมังกรหงส์ จึงฟื้นคืนได้ในที่สุด”
ตี้ซินมีสีหน้าเรียบเฉยจริงจัง มองไม่ออกว่ามีเจตนาล้อเล่นใด ๆ แต่คำที่พูดออกมากลับสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ถึงขั้นทำให้เหล่าอริยะแห่งสวรรค์ทั้งปวงตะลึงงัน