เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงคำรามหนึ่งครั้งของบรรพชนมังกร ทำให้เหล่าเซียนเทพทั่วสวรรค์ตะลึงงันจนพูดไม่ออก
“สามบรรพชนคลุ้มคลั่งไปแล้วหรือ พวกเขาต่อให้เก่งกาจเพียงใด ก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของอริยะได้ พวกเขาคิดจะทำอะไรกัน?”
“พวกเขาคิดว่ามีตี้ซินช่วยเหลือ แล้วจะกลายเป็นคู่ต่อสู้ของอริยะหรือ?”
“บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วอย่างสิ้นเชิง!”
ภายในสวรรค์ไท่ซู่
สีหน้าของเจ้าแม่หนี่ว์วาไม่มีความประหลาดใจแม้แต่น้อย ตรัสว่า “ข้าก็รู้ว่าเมื่อมีตี้ซินอยู่ ต่อให้สามบรรพชนในตอนแรกไม่คิดลงมือ พวกเขาก็จะลงมืออย่างแน่นอน”
นางกล่าวพลางก้าวเท้าออกจากสวรรค์ไท่ซู่หนึ่งก้าว ดวงตางามคู่หนึ่งมองไปยังโลกสุขาวดีตะวันตกอย่างเรียบเฉย เบื้องหลังของนางมีแส้ยาวเส้นหนึ่งที่ปรากฏรางเลือน พร้อมแสงทองแห่งบุญกุศลทอประกาย ขึ้นลงเป็นระลอก
นางไม่ได้กล่าวสิ่งใด แต่ได้กล่าวทุกสิ่งที่ต้องการจะกล่าวจนหมดสิ้นแล้ว