เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในราชสำนักอสูรโบราณ
ตี้จวิ้นขมวดคิ้วแน่น เขาไม่เคยคิดเลยว่าเผ่ามนุษย์จะแข็งแกร่งถึงขั้นนี้ การโจมตีของเผ่าปีศาจถูกยับยั้งไว้ทั้งหมด แม้แต่จะบุกเข้าไปในโลกมนุษย์ก็ยังทำไม่ได้
“ดูท่าคำที่อริยะเตือนพวกเราก่อนหน้านี้ว่าเผ่ามนุษย์ได้แข็งแกร่งขึ้นแล้ว มิได้กล่าวเท็จเลย”
เขามองโลกมนุษย์ด้วยสายตาลึกซึ้ง แม้บนใบหน้าจะมีความประหลาดใจต่อความแข็งแกร่งของเผ่ามนุษย์อยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีความสั่นคลอนใด ๆ
ตี้จวิ้นในราชสำนักอสูรยังคงสงบนิ่งได้ แต่ตงหวงไท่อีนอกโลกมนุษย์นั้นโกรธจนเส้นผมชูชันแล้ว
เขาเป็นผู้มีนิสัยเผด็จการแต่กำเนิด ไม่อาจทนต่อการต่อต้านใด ๆ ได้ บัดนี้เห็นเผ่ามนุษย์ไม่เพียงต้านการโจมตีของเผ่าปีศาจไว้ได้ ยังผลักแนวรบกลับออกมาอีก
สิบเทพปีศาจลงมือพร้อมกัน กลับถูกต้านไว้ได้เช่นกัน
ในสายตาของตงหวงไท่อี นี่มันคือความอัปยศอันใหญ่หลวงของเผ่าปีศาจอย่างแท้จริง