เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อินเจียวตะลึงมองพระราชบิดา แล้วหันไปมองพระแม่สือจีเบื้องหน้า
เขายังจำได้ว่าในศึกภูเขาฉีครั้งนั้น พระแม่สือจีได้แสดงพลังขั้นเซียนทองต้าหลัวขั้นสูงสุดออกมาแล้ว
ยามที่เขาขอคำชี้แนะเรื่องหลักมหามรรคาจากจ้าวกงหมิงในอดีต ก็เคยได้ยินจ้าวกงหมิงกล่าวถึง
พระแม่สือจีนั้นเก็บงำตนอย่างยิ่งในนิกายเจี๋ย แต่นั่นเป็นเพราะนิสัยของนาง มิใช่เพราะกำลังไม่ถึง
อินเจียวรู้ว่าตนในยามนี้ แม้จะตั้งมหามรรคาแห่งยาและบรรลุจนสมบูรณ์แล้ว แต่พลังก็เพิ่งถึงขั้นเซียนทองไท่อี่เท่านั้น
เขาไม่ดูแคลนตนเองจนหวั่นเกรงเซียนเทพใด
แต่ก็ไม่ลำพองตนอย่างไร้สติจนคิดว่าพระแม่สือจีสมควรเป็นเทพบริวารของตนโดยชอบธรรม
ทว่าเมื่อเขามองไปยังพระราชบิดา กลับเห็นเพียงรอยยิ้มที่มีความนัยลึกซึ้งของพระองค์
เขาเข้าใจความหมายของรอยยิ้มนี้ดี
นั่นหมายความว่าพระราชบิดาตัดสินพระทัยแล้ว