เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ปีที่สิบห้าแห่งรัชกาลตี้ซิน วันที่ยี่สิบเจ็ดเดือนแปด อินเจียวก้าวเข้าสู่บึงเหลยเซี่ย
ตลอดทางเขาแยกแยะสมุนไพรนับร้อย เพื่อเติมเต็มตำราเก็บตกสมุนไพร
ในตอนแรก เขาเพียงต้องการทำตามคำสั่งสอนของตี้ซินและร่องรอยต่างๆ ที่ทิ้งไว้ เพื่อเขียนตำราเก็บตกสมุนไพรให้สำเร็จ
แต่ทว่า ค่อย ๆ เขาก็เริ่มตระหนักว่า หากเขาต้องการหยั่งรู้วิถีโอสถ เขาจำต้องก้าวไปอีกขั้น
เขามองตำราเก็บตกสมุนไพรในมือที่ยิ่งเขียนยิ่งมากขึ้น แต่ยิ่งเขียนยิ่งยุ่งเหยิง แล้วส่ายศีรษะ กล่าวว่า
“พระบิดาเคยตรัสว่า หากต้องการหยั่งรู้มหามรรคา ต้องอาศัยพลังของคนรุ่นก่อน เพื่อหยั่งรู้วิถีของตนเอง”
“หากเพียงทำตามขั้นตอนและเดินตามทางของคนรุ่นก่อนอย่างเหนียวแน่น เช่นนั้นก็จะไม่มีวันก้าวออกไปบนทางของตนเองได้เลย”
“ข้าทำตำราเก็บตกสมุนไพรให้สำเร็จ ก็เพื่อหยั่งรู้วิถีโอสถ เป็นเทพโอสถของเผ่ามนุษย์ของข้าเอง และเป็นกำลังแก่พระบิดา”