เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหล่าเซียนเทพทั่วสวรรค์ไม่กล้าแสดงความเห็นใด ๆ ต่อความไร้ยางอายของอริยะจุ่นถี
พวกเขาได้แต่เงียบ ๆ มองไปยังที่ตั้งของเส้นชีพจรวิญญาณแห่งฟ้าดิน อยากเห็นว่าสิบสองเซียนชั้นสูงแห่งนิกายฉานจะทำอย่างไร
ณ เบื้องหน้าเส้นชีพจรวิญญาณแห่งฟ้าดิน
กว่างเฉิงจื่อหน้าซีดเขียว เอ่ยเสียงเข้ม:
“ผลมรรคาที่อาตมาบำเพ็ญอย่างยากลำบากมาหลายร้อยล้านปี จะยอมให้พวกเจ้ามาทำลายได้อย่างไร?”
“เผ่ามนุษย์เป็นเพียงมดปลวกที่สูญเสียรากวิญญาณ ไม่รู้จักลิขิตสวรรค์ ไม่เข้าใจพระคุณฟ้า กลับกล้าดูหมิ่นข้า”
“ข้าคืออาจารย์เซียนแห่งราชันมนุษย์ผู้ได้รับลิขิตสวรรค์ พวกเจ้ากล้าตัดวาสนาของข้า ทำลายผลมรรคาของข้าอีกหรือ?”
ทุกถ้อยคำที่เขากล่าว ร่างกายก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นอายก็ยิ่งสูงส่งขึ้นเรื่อย ๆ
เพียงชั่วพริบตา
เขาได้กลายเป็นกายเซียนอันสูงสุดสูงหมื่นจั้ง ปราณเซียนอวี้ชิงรอบกายแปรเป็นสายฟ้า คำรนกึกก้อง สะเทือนเก้าชั้นฟ้า