เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายตาของอริยะไท่ซ่างเคลื่อนไปมาบนภาพไท่จี๋เบื้องหน้า
สายตาของเขาเคลื่อนไปถึงใด ไอหมอกแห่งห้วงโกลาหลบนภาพไท่จี๋ก็กระจายออกตามไปตรงนั้น
ณ ที่ซึ่งไอหมอกกระจายออกเหล่านั้น กรรมสัมพันธ์เส้นแล้วเส้นเล่าก็ถักทอเป็นภาพนิมิตนับไม่ถ้วน
ภาพนิมิตแต่ละภาพวิวัฒน์ออกเป็นฟ้าดินแห่งอนาคตหนึ่งแห่ง
ฟ้าดินเหล่านี้ภายใต้การหยั่งคำนวณของภาพไท่จี๋ เกิดดับเป็นภาพลวง
พวกมันจะปรากฏขึ้นในชั่วขณะที่ไอหมอกแห่งห้วงโกลาหลกระจายไป ราวมีชีวิตจริง วิวัฒน์ความแปรผันนานัปการของสรรพสิ่งในฟ้าดิน
จากนั้นก็เหมือนน้ำค้างยามเช้าภายใต้แสงอีกาทองคำ กระจายหายอย่างเงียบเชียบไร้เสียง ทุกสิ่งกลับคืนสู่ห้วงโกลาหลเลือนรางอีกครั้ง
อริยะไท่ซ่างมองภาพนิมิตนับไม่ถ้วนนั้น ฟ้าดินนับไม่ถ้วนที่วิวัฒน์จากกรรมสัมพันธ์ แล้วพึมพำว่า
“ศึกสุดท้ายแห่งมหาวิบัติเผ่าวูกับเผ่าปีศาจ พังภูเขาปู้โจวจนล้ม และเจาะท้องฟ้าให้รั่ว”