กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เก้าสวรรค์สิบพิภพในยามนี้ ราวกับสูญสิ้นเสียงทั้งมวล
เหลือเพียงเสียงพรหมแห่งตะวันตก
บนเกาะจินอ๋าว
เหล่าเซียนแห่งนิกายเจี๋ยจ้องมองวิหารเทพร้อยล้านแห่งในดินแดนใต้ด้วยตาค้าง
เนิ่นนานต่อมา
นักพรตตัวเป่าจึงขมวดคิ้วเอ่ยขึ้นว่า “นิกายตะวันตกยึดเอาแผ่นดินผืนใหญ่ถึงเพียงนี้ในดินแดนใต้ของแดนตะวันออกไปได้”
“ก่อนหน้านี้ เหล่าเซียนเทพทั่วสวรรค์ล้วนไม่รู้”
“หากไม่ใช่การยกทัพลงใต้ของราชาแห่งซางครานี้ที่ทลายม่านพรางลง เกรงว่าคงต้องรอไปจนถึงหลังมหาวิบัติสถาปนาเทพ พวกเราจึงจะได้ล่วงรู้เรื่องเหล่านี้”
“นิกายตะวันตกช่างอดทนซ่อนเร้นได้ยิ่งนัก”
“ดินแดนใต้มีแต่ภูเขาร้ายน้ำร้าย ผืนดินแห้งแล้งและไอพิษ แต่เดิมก็ยากแก่การพัฒนา”