กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โลกมนุษย์
บทกวี《เจียงเฉิงจื่อ》บทหนึ่งของตี้ซินแปรเป็นงานเขียนพิสดารแห่งฟ้าดิน ปกคลุมด่านเหมี่ยนฉือทั้งแห่ง
ภายในขอบเขตพันลี้ ประชาราษฎร์มหาซางทั้งปวงเมื่อเงยหน้าขึ้นต่างมองเห็นได้ชัดเจน
ส่วนกระจกสื่อสารหมื่นลี้ที่ตั้งอยู่ในด่านเหมี่ยนฉือ ยิ่งส่งภาพนี้ไปทั่วเขตราชธานีทั้งมวลในพริบตา
ดินแดนเหนือ ภายในเมืองระดับจวิ้นแห่งหนึ่ง
บัณฑิตผู้หนึ่งผมขาวโพลน แสงเรืองรองผุดขึ้นทั่วทั้งร่าง
ปราณเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่ระเหยพลุ่งขึ้นจากทรวงอก ทำให้หลังของเขาไม่งออีกต่อไป ทำให้จิตวิญญาณของเขาเปล่งประกายอีกครั้ง
“ผู้เฒ่าขอสำแดงความคะนองวัยเยาว์ มือซ้ายจูงสุนัขเหลือง มือขวาถือเหยี่ยวสีเขียวอมฟ้า!”
“ผู้เฒ่ามีอายุเพียงแปดสิบสามปี ยังมีอะไรให้ทำได้อีกมาก!”