เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โลกสุขาวดีตะวันตก
อริยะจุ่นถีมองการเปลี่ยนแปลงทางใต้ของโลกมนุษย์ นิ้วมือจีบเป็นรูปดอกกล้วยไม้ งดงามจนมิอาจบรรยาย
บนใบหน้าซีดเหลืองนั้นมีรอยยิ้มศักดิ์สิทธิ์ ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยสีหน้าเมตตากรุณา เขาเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า
“มนุษย์โลกล้วนโง่เขลา หมกมุ่นอยู่ในความลวงทั้งมวลเบื้องหน้า”
“พึงรู้ว่า รูปคือความว่าง ความว่างคือรูป”
“นิกายตะวันตกของข้าสถาปนาแปดร้อยวิชาแขนงรอง หยั่งรู้ธรรมวิเศษสามพันประการ เพื่อช่วยสรรพสัตว์ให้พ้นจากทะเลทุกข์และหลุดพ้นจากความลวง”
“โหดร้ายหรือ? นั่นเป็นเพียงความลวงเท่านั้น”
“ในที่สุดสรรพสัตว์ล้วนจะกลับสู่แดนบริสุทธิ์สุขาวดีแห่งตะวันตกของข้า และเสวยความสงบสุขชั่วนิรันดร์”
เสียงวาจาของอริยะแปรเป็นเสียงโปรดสัตว์ กวาดผ่านเก้าสวรรค์สิบพิภพ
เซียนเทพบางส่วนที่มีจิตแห่งมรรคาไม่มั่นคง ถูกการโปรดสัตว์ในชั่วครู่ ดวงตาเหลือเพียงความพร่ามัว