เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตี้ซินขมวดคิ้ว มองไปทั่วทั้งสมรภูมิ
ทหารที่เหลือไม่กี่หมื่นของซีฉีนั้นเดิมทีไม่ได้รับการคุ้มครองจากเซียนเทพ เมื่อหรานเติงกาง "ใกล้เพียงคืบไกลสุดขอบฟ้าเก้าชั้น" ออกมา พวกเขาก็ถูกสะเทือนจนตายทั้งหมด
สมรภูมิทั้งผืนในยามนี้มีเพลิงเซียนนับไม่ถ้วน แผ่นดินแตกแยกหลายพันลี้
อสนีสวรรค์และเพลิงปฐพีโลดแล่นอาละวาด โรคระบาดและพิษร้ายแผ่ขยาย
สมรภูมิทั้งดินแดนเยี่ยนซานไม่เพียงไร้หญ้าขึ้นแม้แต่ต้นเดียว แต่ยังราวกับนรกบนโลกมนุษย์
หากไม่มีการรบกวน แม้พันปีก็ไม่อาจฟื้นคืน
ก่อนที่ที่นี่จะฟื้นคืน วาสนาแผ่นดินก็ไม่อาจแผ่ขยายมาถึง
กองทัพหลวงเฉาเกอก็ไม่อาจข้ามสมรภูมิผืนนี้ไปตีเมืองซีฉีได้
ตี้ซินมองดูสภาพเลวร้ายของดินแดนเยี่ยนซาน ก็รู้ว่าศึกนี้ไม่อาจรบต่อไปได้จริง ๆ
ในใจเขาไม่มีความเสียดายมากนัก