เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในวังอวี้ซวี
รอยยิ้มบนใบหน้าของนักพรตหรานเติงยังไม่เปลี่ยน แต่สีหน้ากลับยิ่งมืดลง ในใจเต็มไปด้วยความแค้น
“อวี๋ฮว่า แค่ศิษย์รุ่นที่สี่ของนิกายเจี๋ยคนหนึ่ง กลับกล้าลบหลู่อาตมา”
“นิกายเจี๋ยสมเป็นแหล่งรวมพวกมีขนมีเขาและพวกถือกำเนิดจากความชื้นและฟักจากไข่จริง ๆ ศิษย์ในนิกายล้วนหยาบช้าเช่นนี้ ฝืนสวรรค์ดำเนินการ ไม่คู่ควรแก่การบำเพ็ญมหามรรคา”
เขาสบถในใจ แต่ไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว
คำพูดนี้ หยวนสื่อเทียนจุนพูดได้
เพียงเขากล้าพูดออกมาสักคำ ดาบของอริยะทงเทียนก็จะฟันเข้ามา
หากเจ้าแม่หนี่ว์วาอารมณ์ไม่ดี ก็จะเอาลูกบอลปักแดงฟาดใส่ด้วย
นักพรตหรานเติงกดความแค้นในใจลง จ้องมองโลกมนุษย์ด้วยสายตาเย็นชา
“ข่งเซวียนถูกขัดขวาง อาตมาอยากดูเสียจริงว่าพวกเจ้ายังมีวิธีใดทำลายไม้บรรทัดวัดฟ้าของอาตมาได้”