เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในถ้ำพำนัก
ใบหน้าครึ่งหนึ่งของวานรขาวหยวนหงตกอยู่ในเงามืด เขาพยักหน้าคำนับกุมารรับใช้ที่สวมอาภรณ์เต๋าสีเหลืองสว่าง แล้วกล่าวว่า “ขอบคุณสหายร่วมมรรคา ข้าเข้าใจแล้ว”
ในดวงตาทั้งสองของเขาเปล่งแสงร้อยสายราวเปลวเพลิง สีทองอร่าม แต่ในใจกลับหัวเราะเย็นชา
อาตมาหลบหน้านิกายฉานของเจ้ามา 1,500 ปี ตอนนี้จะให้อาตมาเดินไปหาถึงที่เองหรือ? อาตมาบ้าหรือ?
ฮึๆ หากต้องการเชิญพี่น้องทั้งเจ็ดของอาตมาจริง เหตุใดจะส่งเพียงกุมารเต๋าขอบเขตเซียนมนุษย์เล็กๆ คนเดียวมา?
น่าเสียดาย แม้ในใจเขาจะโกรธเพียงใดก็แสดงออกไม่ได้
กุมารรับใช้ผู้นี้มาในนามกว่างเฉิงจื่อ ถึงขั้นเอ่ยถึงอริยะอวี้ชิง ไม่ว่าเช่นไรหยวนหงก็ไม่อาจขาดความเคารพได้เลย
มิฉะนั้นก็คือการไม่เคารพอริยะ
เพลิงพิโรธของอริยะ หยวนหงแบกรับโทษไม่ไหว
กุมารรับใช้ของกว่างเฉิงจื่อกวาดสายตามองราชันปีศาจทั้งเจ็ดอีกครั้ง แล้วเหยียบเมฆจากไป