เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซินกงเป้ามองเหวินจ้งด้วยความตกตะลึงอย่างบอกไม่ถูก ในใจสั่นสะเทือนไม่หยุด
คนผู้นี้เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่?
เหตุใดเขาจึงมาอยู่ที่นี่?
ท่านอาจารย์เคยคำนวณไว้ตั้งนานแล้วว่าเหวินจ้งไม่ควรปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ ในเวลาเช่นนี้
เว้นเสียแต่...
“หรือว่า ที่ฉงโหวหู่กล้าปฏิเสธอาตมาเมื่อครู่ ก็เพราะเหวินจ้งอยู่ที่นี่? หรือเหวินจ้งหลุดพ้นจากการคำนวณลิขิตชะตาของท่านอาจารย์? หรือมีอริยะอื่นแอบลงมือทำลายลิขิตชะตาที่ท่านอาจารย์คำนวณไว้?”
“เป็นผู้ใด? อริยะทงเทียน? ใช่แล้ว มีเพียงอริยะทงเทียนลงมือด้วยตนเองเท่านั้น จึงจะทำลายกรรมสัมพันธ์ที่ท่านอาจารย์ปกปิดไว้ได้ เหวินจ้งเป็นศิษย์นิกายเจี๋ย สุดท้ายอริยะทงเทียนก็ลงมือเพื่อศิษย์นิกายเจี๋ย”
ความหนาวเยือกผุดขึ้นในใจเซินกงเป้า ความคิดนี้ขยายใหญ่ขึ้นในสมองของเขาไม่หยุด ค่อย ๆ กลายเป็นความหวาดกลัว
“อาตมาต้องกลับวังอวี้ซวีทันที และบอกเรื่องนี้แก่ท่านอาจารย์ มิฉะนั้นลิขิตชะตาสถาปนาเทพเกรงว่าจะแปรเปลี่ยน”