เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ครู่ต่อมา
ลำแสงหนึ่งผุดขึ้นจากเฉาเกอ มุ่งสู่ทิศทางของซีฉี
ตี้ซินประทับอย่างสงบอยู่บนหลังกิเลนหมึก สัมผัสถึงเมฆหมอกที่ไหลเวียนอย่างรวดเร็วรอบกาย สายลมหนาวพัดหวิวอยู่ข้างหู นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเหาะเหินบนเมฆ แต่ไม่มีความตื่นตระหนกใด ๆ มีเพียงความแปลกใหม่ในใจ
เขาก้มตัวลงมองผืนดิน เห็นผืนแผ่นดินหมื่นลี้ทั้งหมดอยู่ในสายตา ภูเขาลำธาร ทุ่งนาอุดมและถิ่นทุรกันดารล้วนราวกับรอยจารึกบนผืนดิน รอยแห่งการดำรงอยู่ของเผ่ามนุษย์ เผยให้เห็นถึงพลังอำนาจที่มิอาจบรรยายได้
ตี้ซินมองสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด ก็เข้าใจได้เองโดยธรรมชาติมากมาย เขาพึมพำกับตนเองว่า "บึงอวิ๋นเมิ่งควรถูกปราบให้เรียบร้อย อำเภอเหมียนฉือเป็นเส้นทางคมนาคมสำคัญ จำเป็นต้องขยาย ใกล้เฉาเกอสามารถถากถางทุ่งนาอุดมได้อีกหมื่นหมู่"
เขาทั้งมองผืนแผ่นดินหมื่นลี้ทั้งหลาย ทั้งครุ่นคิดว่าจะเปลี่ยนแปลงใหม่ได้อย่างไร ขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกอีกอย่างหนึ่งที่ลึกลับซับซ้อนและลึกซึ้งยิ่งกว่าพวยพุ่งขึ้นในใจ