บทที่ 719 ปฐมบทแห่งสนธยา

บทที่ 702: ปฐมบทแห่งสนธยา

คนทั้งห้านอนราบลงกับพื้นเพื่อพักเหนื่อยชั่วครู่

ความเสี่ยงคลี่คลายลงชั่วคราว ในที่สุดก็พอจะหายใจหายคอได้บ้าง

แกนสมองกลของอีกสี่คนที่เหลือยังคงอยู่ในระหว่างการซ่อมแซมอย่างรวดเร็ว เจิ้งเฟิงเลือกที่จะเชื่อมต่อการสื่อสารระยะกลางกับพังเคต เพื่อให้ผู้เชี่ยวชาญช่วยควบคุมจากระยะไกล จะได้ฟื้นฟูสมรรถนะของอุปกรณ์และความคล่องตัวในการเคลื่อนที่ให้กลับมาโดยเร็วที่สุด

หลังจากใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง หัวใจของเจิ้งเฟิงก็กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง

เขายังคงย่อย “สิ่งที่เห็น” และ “สิ่งที่ได้รับ” จากก่อนหน้านี้

“ความทรงจำของคนอื่น” ที่กระจัดกระจายเหล่านั้นได้ฝังลึกเข้าไปในห้วงความคิดของเขาอย่างไม่อาจลบเลือน

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเวลาผ่านไป ความทรงจำเหล่านี้ก็เริ่มเชื่อมร้อยเข้าหากันราวกับลูกชิ้นที่เสียบไม้เรียงราย

แต่ตอนนี้เจิ้งเฟิงไม่มีเวลามาคิดเรื่องพวกนั้น

เขามองไปยังท้องฟ้าดวงดาวสีน้ำเงินเข้มที่ฉายผ่านดวงตาของแมลงด้วยสายตาที่ค่อนข้างเหม่อลอย