กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
ความเสียใจแห่งความเป็นอมตะ การทลายผนึกที่กักขัง
ศัตรูตัวฉกาจกำลังรุกคืบเข้ามา ทุกคนเรียกชื่อเจิ้งเฟิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กลับไม่ได้รับเสียงตอบรับใดๆ
เอ็ดการ์ด้วยความโกรธจัดจึงบังคับชุดเกราะด้วงของตนพุ่งชนเจิ้งเฟิงอย่างแรง “ไอ้บ้าเอ๊ย!”
ชุดเกราะของเจิ้งเฟิงเซถลาไปด้านข้าง โยกเยกอยู่กับที่จนเกือบจะล้มลงกับพื้น
หลี่ชิงชิงที่อยู่ข้างๆ ตะคอกใส่เอ็ดการ์ด้วยความโกรธ “นายทำอะไรน่ะ? หัวหน้าเพิ่งจะสูญเสียครอบครัวไป เขาต้องการเวลาทำใจบ้างจะเป็นไรไป?”
เอ็ดการ์โต้กลับ “น้องชายฝาแฝดของฉันก็เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อเดือนก่อน ฉันยังไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย!”
เจี่ยนส่ายหัว “อย่าทะเลาะกันเลย มันไม่มีประโยชน์หรอก ทุกคนมีสิทธิ์เลือกวิธีใช้ชีวิตของตัวเอง ปัญหาตอนนี้คือ เราจะทำอย่างไรกันดี?”
ทั้งสามคนหันไปมองมาตา แต่สายตาของมาตายังคงจับจ้องอยู่ที่เจิ้งเฟิง
มาตายักไหล่ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ด้วยความเร็วของตะขาบต้านแรงโน้มถ่วง ในเมื่อเราถูกหมายหัวไว้แล้ว เราไม่มีทางหนีกลับฐานได้สำเร็จหรอก หรือต่อให้ทำได้ ผลลัพธ์ก็อาจจะเป็นแค่การลากคนอื่นให้ซวยไปด้วยเท่านั้น”
“งั้นก็...” เอ็ดการ์ขมวดคิ้ว