บทที่ 693 เลิกให้อภัยฉันเสียที

บทที่ 677: เลิกให้อภัยฉันเสียที

ติงหู่เข้าใจเจตนาของครูฝึกเสมือนจริงที่ชื่อว่า ‘ที’ อย่างถ่องแท้แล้ว

มันไม่ใช่เทคนิคชั้นสูงอะไรเลย แต่มันคือการโยนเจิ้งเฟิงเข้าไปในภารกิจระดับนรกที่ไม่มีทางสำเร็จ และบีบให้เขาต้องทำในสิ่งที่ไม่มีทางเป็นไปได้

การใช้สถานการณ์สุดโต่งสองอย่างมาซ้อนทับกัน เพื่อบีบให้เจิ้งเฟิงต้องเลือกระหว่างการก้าวข้ามขีดจำกัด หรือไม่ก็สติแตกพังทลายไปเสียก่อน

นี่คือกลยุทธ์ “เร่งการเติบโต” ที่ทั้งตัวเจิ้งเฟิงเองและคณะกรรมการโครงการปราชญ์ต่างก็รังเกียจเข้าไส้

ดูเหมือนว่าตอนนี้เจิ้งเฟิงจะผ่านการโจมตีทางจิตใจระลอกแรกมาได้แล้ว เขาสามารถปรับตัวเข้ากับความทรมานจากการจำลองความเจ็บปวดในระดับสูงลิ่วได้อย่างรวดเร็ว จนแสดงให้เห็นถึงความอดทนที่น่าเหลือเชื่อ

แม้ติงหู่จะไม่สามารถอ่านความคิดของเจิ้งเฟิงได้ในตอนนี้ แต่จากการสังเกตสีหน้า เขาก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่ช่วยให้เจิ้งเฟิงแบกรับแรงกดดันและก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองอยู่ตลอดเวลานั้น คือ “ความโกรธ”

เขาโกรธที่ครูฝึกทีไม่ถามความสมัครใจแล้วโยนเขาเข้าสู่ “แดนตาย” แถมยังปรับระดับความเจ็บปวดให้สูงเกินขีดจำกัด

ในขณะเดียวกัน ความโกรธของเจิ้งเฟิงยังพุ่งเป้าไปที่จิตใต้สำนึกของตัวเอง เขาดูเหมือนจะงุนงงว่าทำไมจิตใต้สำนึกของเขาถึงได้สร้างครูฝึกที่บ้าคลั่งขนาดนี้ขึ้นมาได้

และยังมี “ความโกรธดิบ” ที่เกิดจากการสะสมของความเจ็บปวด ซึ่งเป็นความไม่พอใจต่อสถานการณ์และสภาพความเป็นอยู่ของตัวเองอย่างเรียบง่ายที่สุด