บทที่ 657 เพลงสรรเสริญและบทเพลงแห่งความโศกเศร้าของคนไร้นาม

บทที่ 641 บทเพลงสรรเสริญและบทเพลงแห่งความโศกเศร้าของคนไร้นาม

ในทุกยุคสมัย ย่อมมีบุคคลและเหตุการณ์ที่เป็นดั่งสัญลักษณ์ทิ้งไว้เบื้องหลัง

สิ่งเหล่านี้จะฝังรากลึกลงในกาลเวลา ประหนึ่งดวงดาราที่พร่างพรายอยู่บนฟากฟ้า

หลายปีให้หลัง เมื่อผู้คนหวนกลับมามองและกวาดสายตาดูธารสายธารแห่งประวัติศาสตร์ สิ่งแรกที่พวกเขาจะเห็นยังคงเป็นแสงดาวที่ส่องประกายเจิดจ้าท่ามกลางกระแสกาลเวลา ก่อนจะมองเห็นฉากหลังที่เป็นผืนฟ้าอันกว้างใหญ่รอบดวงดาวเหล่านั้น

ดังนั้น แสงดาวที่ส่องสว่างในช่วงเวลาหนึ่ง จึงเป็นตัวกำหนดโทนสีของประวัติศาสตร์ที่คนรุ่นหลังจะมองย้อนกลับมา

ในช่วงสี่สิบปีระหว่างปี ค.ศ. 2920 ถึง 2960 ในหน้าประวัติศาสตร์มนุษยชาติที่ยาวนานไร้สิ้นสุด แสงดาวที่สว่างไสวที่สุดสองดวงย่อมหนีไม่พ้น “พันธสัญญาแห่งโชคชะตา” และ “กองเรือไร้นาม”

พันธสัญญาแห่งโชคชะตาเป็นตัวแทนของความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยวของมนุษย์ในการตัดสินใจเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ ณ จุดเปลี่ยนผ่านของอารยธรรม ความมุ่งมั่นนี้ยิ่งใหญ่เหนือคณานับ และได้กลายเป็นรากฐานสำคัญของการพัฒนาเผ่าพันธุ์มนุษย์ในกาแล็กซี

ส่วนกองเรือไร้นาม คือตัวแทนของความกล้าหาญชาญชัยของเหล่าทหารมนุษย์ในยุคนั้น ที่ยอมก้าวไปข้างหน้าโดยไม่สนว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด

นโยบาย “ขยายพันธุ์อย่างรวดเร็ว เพิ่มกำลังพลให้พองโต และกระจายกำลังเข้าจู่โจม” ที่โจวตงไหลกำหนดขึ้นนั้น ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ด้วยวิธีการที่เต็มไปด้วยข้อถกเถียง