บทที่ 600 เรือโนอาห์และหนี่วา

บทที่ 586 เรือโนอาห์และหนี่วา

การตัดสินใจของวานรโบราณผู้สูงวัยช่วยรักษาชีวิตของคนในเผ่าไว้ได้ในช่วงแรก การหลบขึ้นไปบนภูเขาหินได้ทันเวลาทำให้พวกมันรอดพ้นจากการถูกน้ำป่าพัดพาหรือถูกดินโคลนถล่มฝังกลบ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นการตัดหนทางหนีของเผ่าพันธุ์ไปในตัว

การอพยพกลายเป็นเรื่องเพ้อฝัน

ในตอนนั้น วานรโบราณไม่มีความรู้เรื่องการต่อเรือเลยแม้แต่น้อย

จะให้เอาไม้มามัดรวมกันแล้วปล่อยให้ลอยไปตามยถากรรม หวังพึ่งโชคชะตาเพียงอย่างเดียวงั้นหรือ?

ความคิดนี้ฟังดูดี แต่ในความเป็นจริงกลับมีปัญหามากมาย

ประการแรก ในตอนนั้นยังไม่มีเชือก มีเพียงเถาวัลย์ เถาวัลย์อาจใช้ลากจูงสิ่งของได้ แต่การนำมามัดคนนั้นทำได้ยากและไม่มั่นคง คนที่ถูกมัดไว้มีโอกาสหลุดร่วงได้ง่าย

ประการที่สอง จำนวนเถาวัลย์ก็ไม่เพียงพอที่จะช่วยคนได้มากนัก

ประการที่สาม ที่นี่เป็นเพียงภูเขาหินโล้นเตียน แทบไม่มีต้นไม้ให้ใช้งาน