บทที่ 551 ความทะเยอทะยานของไรอัน

บทที่ 539 ความทะเยอทะยานของไรอัน

ในค่ำคืนนั้น สมาชิกห้าคนสุดท้ายของทีมผู้ก่อตั้งกลุ่มกอบกู้โลกได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้งในช่วงเวลาที่ไม่ใช่การประชุมประจำปี

พวกเขากลับไปยัง "กระท่อมฉ่ายเวย" นำเครื่องดนตรีชิ้นเดิมออกมาบรรเลงเพลง "ไม่โดดเดี่ยวตลอดกาล" (Never Walk Alone) อีกครั้ง

เพียงแต่ภาพลักษณ์และเสียงร้องของจงเล่ยนั้นถูกสร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยีโฮโลแกรม

สมาชิกอีกสี่คนที่เหลือยกเว้นเฉินเฟิง ต่างเผยให้เห็นความร่วงโรยตามวัยอย่างชัดเจน

ทว่าภาพของจงเล่ยกลับถูกโฮโลแกรมถ่ายทอดออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ งดงามจนน่าใจหายเหมือนกับวันวานไม่มีผิดเพี้ยน

ท่ามกลางการบรรเลงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก ราวกับว่ากาลเวลาได้ย้อนกลับไปสู่เย็นวันนั้นในปีนั้น วงดนตรีผู้กอบกู้โลกที่เคยปรากฏตัวเพียงชั่วครู่ ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งในรูปแบบนี้หลังจากผ่านไปหลายปี

โอวอ้วนที่แก่ชราจนผมขาวโพลนแต่ยังคงดูมีชีวิตชีวา น้ำตาไหลพรามนองหน้า ร้องไห้ฟูมฟายยิ่งกว่าเฉินเฟิงเสียอีก

เขาปาดเหงื่อบนหน้าผากแล้วกล่าวด้วยความรู้สึกท่วมท้นว่า "ครั้งนี้ฉันพยายามออกกำลังกายอย่างหนัก อยากจะมีชีวิตอยู่ให้นานขึ้น ถึงจะลดน้ำหนักไม่สำเร็จ แต่อายุก็ยืนยาวขึ้นนะ แต่ทำไมพี่เล่ยถึง..." เฮ้อ!

ในที่สุดโอวอ้วนก็ยอมทำตามคำพูดของเฉินเฟิง เริ่มออกกำลังกายอย่างน้อยวันละหนึ่งชั่วโมงมาตั้งแต่เดือนกรกฎาคมปี 2020